Başlarken...

Var olmak ne güzel bir nimet. Varlığın farkında olmak daha da güzel bir nimet.

 Baktığımız, gördüğümüz, duyduğumuz, hissettiğimiz, keşfettiğimiz idrak ettiğimiz ya da edemediğimiz şeyleri fark edebilmek, farkındalığı yakalamak ne muhteşem bir lezzet.

Çoğu kere sıradanlıkla sınıflandırdığımız ve ancak nihayetlenmesiyle fark edebildiğimiz güzellikler aslında yanıbaşımzıda duruyor olabilir.

Size bir ömür hizmet eden uzuvlarınız, hiçbir ücret beklemeksizin emrinize amede bir halde, size daim hizmetkâr ise ne yüce bir devlete sahipsiniz.

İhtiyaçlarınızı giderebilecek kadar güce sahipseniz dünyanın servetiyle değiştirilmeyecek bir ikrama sahipsiniz demektir.

Sıhhat ve afiyet sizde her an devam ediyorsa bundan öte ne ola ki?

Bir de hayatınızda hakiki dostlar edindiyseniz dünyanın ne gamı ne kederi sizi yolunuzdan alıkoyamaz.

Bazen bir dostu elde etme adına neler verilir? Nice zaman aranır da dost diye inler insan.

Kalabalıklar arasında yalnızlaşan insan, yalnızlaştıkça kendi kabuğuna çekilmiş kendi etrafına ördüğü faunusla kendi benliğini yok etmiştir.

Bazen bir merhaba ile başlayacak sımsıcak dialoglar, selamların esirgenmesiyle, hep başka bahara kalan dostu tanıma gayretlerini akim bırakmıştır.

“Kalpten kalbe yollar vardır” der eskiler. O yollardan geçip nice gönüllere girmek ne ulvi bir gayret. 

Sıcak, içten bir gülümseme ile kazanabilecek güzellikleri ve dostları  çoğu kere  kaybetmek içten bile değil.

Nice güzel dostlara sahip olmak ümdiyle…

İletişim her yerde…

Her şeyin baş döndürücü bir hızla değiştiği, bir o kadar da tüketimle bitirildiği bir asrın çocukları olarak gözlerimi açtığımız 21.Asır, teknolojik gelişmelerin hayata getirdiği kolaylıklara paralel olarak bir o kadar da...